Overpeinzingen van onze Ketelbink

Ach Albatros,een verhaal apart!

 

 

 

Je bent aan de Maas geboren en je hebt er leren zwemmen.
Als kleine jongen dronk je het water uit de Maas en later genoot je van het water in het gerstenat van de brouwerij aan de Maas

Om dan tot het besef te komen dat je “roots” uit zeewier bestaan.
Ach wat moet je als er zout water door de aderen mee gaat als een warme golfstroom.
Je monstert aan als koksmaat en vijftig jaar later ben je gepromoveerd tot ketelbink.
Mooi toch zo’n carrière, bereikt zonder zo’n adviesbureau.
Nu hier en dan weer daar, rusteloos met de wind en golven mee.

Dan kom je als drenkeling terecht in een koor, niet zo maar een koor, maar een warm Shantykoor met een bemanning zoals een bemanning hoort te zijn.Van alles wat, divers in achtergrond en buitenmaten, met doe maar gewoon als motto.
Kletsen, zingen, werken, plezier hebben en beleven, spanning, optredens, niet altijd op koers maar wel overal voor in.
Waar zijn wij niet geweest, Rotterdam gepromoot ver buiten de havengrenzen, Europa aan onze voeten gehad in Praag en Rostock.
Glanzende ogen van patiënten in de verzorging, soms een staande ovatie in een theater maar altijd weer: “ Wanneer komen jullie weer terug ?”

Als je ons nog niet gezien of gehoord hebt dan weet je niet wat je mist.
En dan niet zeggen, we bellen hé, gewoon doen.

Toen ik op zee voor het eerst een Albatros zag, vertelde de bootsman dat dat een zeeman was die op zee begraven is.
Ik heb diverse zeebegrafenissen meegemaakt en als ik er dan later één zag, dan dacht ik, ja hij is het, daar was ik bij.
Ik stak mijn hand op en de Albatros klapte met zijn vleugels, het zat goed tussen ons. Net als bij deze bemanning.
 

Ja, Shantykoor Albatros een fantastisch koor, ech wel!

Helaas is onze ketelbink in 2024 door een noodlottig ongeval om het leven gekomen, we zullen hem altijd blijven missen.